W teorii więzi psychicznej (Johna Bowlby’ego) zachowanie przywiązaniowe jest rozumiane jako każdy rodzaj zachowania, który prowadzi do poszukiwania bliskości z wybraną drugą osobą”. „Szczególnie widoczne w czasie wczesnego dzieciństwa, zachowanie przywiązaniowe charakteryzuje jednostkę ludzką od kołyski po grób”.
Reakcje rodzica/opiekuna na płacz, przywoływanie, gotowość do opieki, kształtują repertuar zachowań dziecka
i stanowią fundament wyposażenia jako dorosłego człowieka. Bezpieczeństwo, lęk, odrzucenie ze strony rodzica
we wczesnym dzieciństwie, to sposóbw jaki człowiek interpretuje świat i ludzi wokół. U dorosłych osób wzorce przywiązaniowe są aktywowane w sytuacjach stresu, choroby, lęku.
W parze spotykają się dwie osoby, z określonym wzorcem przyiązaniowym i wewnętrznym modelem operacyjnym pochodzącym z określonych rodzinnych systemów.
Wewnętrzne modele operacyjne relacji to nasze oczekiwania i przekonania co do:
– naszego sposobu zachowania i zachowania innych osób w intymnych i bliskich relacjach,
– naszej wizji samych siebie np. naszego poczucia własnej wartości, tego czy warto nas kochać, czy zasługujemy
na troskę i opiekę wobec nas,
– dostępności i gotowości do odpowiedzi i zainteresowania ze strony innych (opieka i troska wobec nas).
W parze osoby mające różne wzorce przywiązaniowe, wewnętrzne schematy są wzorem reagowania w parze względem siebie i sytuacji zewnętrznych. Nie każdy ufa bezgranicznie, okazuje bliskość, czułość, potrafi wspierać,
być blisko z drugim człowiekiem. Wsparcie lub jego brak w sytuacjach kryzysowych może prowadzić do nieporozumień , braku satysfakcji z relacji, poczucia samotności w związku. Odkrycie tych strategii daje parze możliwość rozumienia siebie nawzajem, uzupełnienia i dopełnienia braków.
„Jedne z najsilniejszych emocji rodzą się w trakcie powstawania, podtrzymywania, zrywania czy odmowy relacji przywiązania…”
EFT w terapii par (Emotionally Focused Therapy) Terapia Skoncentrowana na Emocjach (głównie dla par) skupia się
na emocjach i wzorcach przywiązania. Pomaga partnerom wyjść ze schematu wzajemnego obwiniania się lub wycofywania, ucząc jak otwarcie mówić o swoich potrzebach i lękach. Celem jest odbudowanie głębokiej więzi, zrozumienie mechanizmów kłótni i odzyskanie poczucia bezpieczeństwa w relacji.
„Koncepcja przywiązania od teorii do praktyki klinicznej”
pod redakcją: B. Józefik, G. Iniewicza
